Ըստ իս, ամեն մարդ իրավասու է արտահայտել կամ անել այն, ինչ ցանկանում է, եթե, իհարկե, այն չի խանգարում և չի վնասում ոչ ոքի: Մարդուն ազատ խոսելու ,արտահայտվերու իրավունքից զրկելը կամ ազատությունից զրկելը անձի իրավունքների ոտնահարում է:

Երևի աշխարհում չկա էնպիսի մարդ, որ չուզենա լիարժեք ազատ ապրել: Սակայն էսպիսի մի խոսք կա, որ եթե մարդուն բացարձակ ազատություն տաս, նա կկործանի իրեն: Սակայն բոլորս էլ հասկանում ենք, որ պետք է պատասխանատվություն կրենք մեր ամեն ազատ քայլի համար: Մեր ազատությունը որոշակիորեն սահմանափակ է: Այսինքն` յուրաքանչյուրիս ազատությունը սահմանափակ է, որ չվնասի նախ մեզ և հետո մեզ շրջապատող մարդկանց: Ուզենք թե չուզենք մեր կամքից անկախ, մենք միշտ էլ հաշվի ենք առնելու հասարակության կարծիքն ու արձագանքները, և դրանով է պայմանավորված մեր ազատության դրսևորումը:

Lisa: Regardez. Il y a une lettre de Julia! Une lettre et des photos.
Anne: Julia? Qui est-ce?
Lisa: La cousine Julia.
Paul: Ah Julia Cler. Elle est professeur, non?
Lisa: Oui, professeur de musique.
Anne: Et elle a des enfants?
Lisa: Oui, beaucoup. Elle a… un, deux, trois, quatre, cinq… cinq garçons: Alex, Bernard, Christophe, David et Eric.
Anne: Cinq garçons!
Lisa: Oui, cinq. Douze ans, dix ans, huit ans, six ans, quatre ans. Elle aussi une fille, Fanny. Elle a deux ans. Et un bébé!
Anne: Oh là là!

Լիզա։ Նայեք։ Ջուլիայից նամակ կա։ Նամակ և նկարներ։
Աննա։ Ջուլիա՞։ Ո՞վ է նա։
Լիզա։ Զարմուհի Ջուլիան։
Պոլ։ Ահ, Ջուլիա Կլերը։ Նա պրոֆեսոր է, չէ՞։
Լիզա։ Այո, երաժշտության պրոֆեսոր։
Աննա։ Երեխաներ ունի՞։
Լիզա։ Այո, շատ։ Նա ունի․․․ մեկ, երկու, երեք, չորս, հինգ․․․ հինգ տղա՝ Ալեքսը, Բերնարդը, Քրիստոֆերը, Դավիթը և Երիկը։
Աննա։ Հինգ տղա՜։
Լիզա։ Այո, հինգ։ Տասներկու տարեկան, տաս տարեկան, ութ տարեկան, վեց տարեկան, չորս տարեկան։ Նա նաև աղջիկ ունի՝ Ֆեննին։ Նա երկու տարեկան է։ Եվ մեկ նորածին։
Աննա։ Օհօ։